2016 – Batxi2 – Agurra – 1998ko belaunaldia

Bai… luzea zirudien ikasturte hasieran, baina di-da batean etorri zaigu gainera…

Eguna adostu genuen, ez azkar, ez berandu, Hautaprobak, Konfirmazioa, Mallorca… Gauza askori egin behar ihes!

Argazkiak bildu behar –nik ez daukat txikitako argazkirik, nik ere ez…– Ainhoa eta bere panda ibili ziren ziza-bila! Bideo famoso bat ere bazen, 3 urte zituztenekoa, baina hitzetan geratu zen pelikula mitikoa, ez baitzen digitalizatzeko betarik izan! Osatu zen, azkenean, ditxosozko bideoa… Ummmm! Pixu handia hartu zuen… Ordenagailutik ateratzeko mediorik izango ote zuten?

Irakasleok ere, Ion kapitaina buru, hortxe ibili ginen, bertsoa ezin atera! Baina Zein da zein? ariketa forma hartzen joan zen… forma eta pixua! Irudiak jarri nahi eta aurkezpena gero eta astunago egiten joan zen… Ordenagailutik ateratzerik izango ote genuen?

Eider eta Amaia kantan jarri genituen eta ordenagailu bana lortu zuen bai batak eta baita besteak ere -badakizue, portsiakaso!- Nati ere giltza bila hasi zen eta Gorkari alarma nola jarri esplikatzen saiatu zen. Ai, ene! Larizi aulkiak eskatzea ahaztu! Deitu genion, baina… tardeeeeeee! Furgoneta okupauta! Zaila zegon! Beno… plan B… ikusiko dugu…

IMG_20160610_201724

IMG_20160610_201731IMG_20160610_201719

Gehienak etorri ziren ekitaldira eta nerbio-puntua alboratu eta hasi ginen. Aurkezlek Aloña atera zuten aurrera eta bere idatzi eder hau irakurri zigun honek:

Ez du ematen jada 16 urte igaro direnik. Bizitza osoa eman dugu hemen ia; hemen hazi eta hezi gara, hemen egin ditugu bizitza osorako alboan izango ditugun lagunak, ikaskideak. Gure irakasleak izan direnak ere gogoan ditugu: 2-3 urteko gelatik hasi eta 2. Batxilergora arte izan ditugun guzti-guztiak.

Faltan botako ditugu Ikastolako gauza asko, orain goazen lekuan ez baikaituzte hemen bezain ondo tratatuko. Une txar asko igaro ditugun arren, merezi izan du. Beti eramango ditugu gurekin ikastolan bizitako oroitzapenak.

Etorri eta berriz ere joandako ikasleak izan ditugu. Oso gutxi izan ginen batxilergoa Jakintzan egitea erabaki genuenak, 19 hain zuzen ere, eta egia esan, oso harro gaude gure erabakiaz, unibertsitatea baino lehenagoko ikasketak Jakintzan amaitu izanaz.

Azken bi urte hotan, gainera, ikaskideen arteko harremana asko sendotu da, gelako giroa paregabea izan da eta DBH-n oraindik ondo ezagutzen ez genituen gelakideak hobeto ezagutzeko aukera izan dugu. Ziur gaude urte hauetan sortutako harremana mantendu egingo dela urteak pasa ahala. Horrexegatik, ez genukeen gure erabaki hura ez gure ikastola ezerrengatik aldatuko.

Hau guztiau esanda, eskerrak ematea beste ezer ez zaigu gelditzen, hain ondo prestatu eta horren zintzo portatzeagatik, laguntzeko prest egoteagatik, eta baita botatako errieta eta sermoi guztiengatik ere. Modu batera edo bestera, honek guztiak gugan eragina izan du, gure izaera eta portaera garatzen eta hobetzen lagundu digu, etxeko heziketa eta giroarekin batera. Esan genezake, beraz, gaur egun garena, zati handi batean, ikastolari zor diogula.

Hortaz, besterik gabe, mila esker ibilbide honetan parte hartu duzuen guztioi, bai irakasle, guraso eta ikaskideei. Orain, etapa berri bati hasiera emateko garaia heldu da, baina argi geratu dadila: hemen bizi izandakoa ez da atzean geratuko!

Batxi 2ko zuen ikasleak.

IMG_20160610_201755Malkoa gertu, hasi ginen argazkiekin… O! Ké rekuerdos! Ainhoak egindako bideoak hunkitu gintuen! Ezagutzea ere kosta egiten zen eta, ezagututakoan, argazkiak alde egiten zuen! Baina abilak egon ziren gurasoak horretan!

Irakasleona zailago jarri genuen… Denbora ez baita alferrik pasatzen! je je… Hementxe duzue aurkezpena!

Losagurresderrigor eta poteren bat hartzeko beta izan genuen. Falta zirenak hortxe bildu ziren gurera eta aitzaki-maitzaki franko entzun genuen: ke si beretzietako trena hartu behar izan zuen (zortzietarako iristeko? Ai! L´amourrrrrr!), ke si entrenua ez zen bukatzen… zerbait entzun dugu de unas kañitas eta kantzontzilo ahaztuen istorioa ere ez zen alboratzeko horietakoa!

Eta afaltzera! Solidoak eta likidoak orekan jarri nahian ekin genion ba lan horri ere! Guk zorte aparta izan genuen, gertu baitzegoen txuleta dotore ebakitzen zekien espezialista… Bestela, hantxe ibiliko ginen a lo Cromagnon! Horrela, berriz, a lo kalekume, txukun-txukun, batere zikindu gabe… al butxe-pelutxe!

Hau eta horren artean, orientatzailea, beti bezala, aholkuak banatzen ibili zitzaigun. Sozializatzea oso sanoa zela eta… txotx! Eta arrazoi zuen! Gurasoak orduan bai, barra-barra hitz egiten! Batek horrela esan zuen:

Ese chico de dónde es?

– De Azpeitia.

– Vaya cara de malo tiene, oye! Parece uno de esos irlandeses pícaros…

Enteratu zen gure Gorka delakonbertsazion… zertarako gehiago! Ez zuen besterik entzun nahi! Baietz! Mutila gaiztoa baino gaiztoagoa zela esan zion Juanitori eta rubiyo gizajoa alferrik saiatu zen fama txar hori gainetik kentzen!IMG_20160610_234252.jpg

Gorkak opari berezia jaso zuen afarian. Paper arrosa fosforitoa kendu zionean bere erreibindikazio ospetsuena -kalefazioa tope jartzearen parekoa- lortu zuen: Arruabarrena pasta-kaja! Denak berak bakarrik tragatu beharrean -non sartzen ote ditu!- banatzeari ekin zion. Badakizue… las itxuras…

IMG_20160611_003223Ixiar ere izan genuen gurekin, gutako asko inbidi gorritan utziz… Ondo bizitzen omen da jubilatu eta gero! No te fastidia!

Ez genuen kantatu, baina baziren orroek inguruan…

Iritsi zen crowfounding egiteko unea… Hura zen joan-etorria! Biletea gora, biletea behera… Hala ere… hortxe konturatu nintzen Ekonomiako nota gehienak gaizki jarrita nituela… Mila hirurehun eta piko euro bildu eta… ez zitzaizkien ba 5 euro galdu! 5 euro! Propio hasita ere… Horrela ibili zaizkigu balantzeak urte osoan balantzaka! Beno! Sehizolokesepudoooo!

Argazkia atera behar genuela eta atera ginen kanpora. Larunbatean sartuta geunden, ordurako. First egin behar zuena alde eginda zegoen, jada… Ezingo genuen argazkia osatu… Ummm! Enparantzarantz abitu ginen eta, bidean, jende gehiago galdu genuen: azpeitiarra prudentemente etxerantz abitu zen -hori esan zuen, behintzat!-, Arbizuko rubia ere bai…, guraso batzuk ere joan ziren… eta plazan argazki bat baino gehiago bota genuen ahalik eta jende gehien harrapatu nahian… Beno! Sehizolokesepudoooo!

Garai honetarako, mutil guztiak galduta genituen… eta neska batzuk ere bai. Kirkilera joan ginen karaokea zegoela-eta! … Beno… Santa Maria kalean aurkitu genuen falta zen tropa… Erronda luze baino luzeagoa bota genuen han, baina ez zen kantatzeko aukerarik etorri! Beno! Sehizolokesepudoooo!

Azken despedidak… Guraso gehienak etxeratzekotan agurtu ziren eta guk azkenekoa hartuko genuela eta Kiskara joan ginen. Vaya! Energia aurrezteko programaren batean sartuta egongo dira nonbait… Hura izan zen derrepenten itsutzea! Ilun-ilun komo boka de lobo esango zuen nire ama Kristinak! je je! Algara bat edo beste, selfi bat egiten saiatu ginen han geratzen ginen karroza apurrok… Keba! Ez genuen asmatu iluntasuna besterik erretratatzen! Gaztek etorri ziren gure laguntzan… Honbre, klaro! Asikualkiera! Hura zen dizdira! Futbol-zelaiko fokoa baino argi gehiago egiten zuen mugikor hark, Maider! Eskerrak ez zegoela argi asko eta igual ez zen inor gure tentelkeriaz ohartu… Hurrengorako, Ayerrak bidali digu ikastaro-express bat: http://www.xatakamovil.com/espacio-sony/hacer-un-buen-selfie-requiere-su-tecnica-8-trucos-para-que-los-tuyos-destaquen.

IMG-20160613-WA0000

Kuestioa da ke erretiratzeko ordua iritsi zitzaigula beste batzuoi ere eta… abitu nintzen kale nagusian zehar eta… zein aurkituko eta… aurreko tabernan “etxera” joandako gurasoak, jijiji eta jajaja! Aibala! Hori izan zen eskinazioa! Korrika etxera joan beharrean izan ziren, seme-alabek ez aurrea hartzeko! Desdeluego… eskerrak hezkuntza osatzeko gukin kontatu zutela, bestelaaaaa….!

Orain… trankil-trankil ostegunera arte… Orduan ikusiko dugu zer gertatu zen Descartesekin, Sofistekin edo MateLetraseko azterketa zailarekin… Ordura arte, oporrak ondo pasa eta gero ere ea zorte ona duzuen denok! Plazer bat izan da zuekin aritzea! Aloñaren hitzak harrapatuko dizkiot bukatzeko:

… besterik gabe, mila esker ibilbide honetan parte hartu duzuen guztioi, bai irakasle, guraso eta ikaskideei. Orain, etapa berri bati hasiera emateko garaia heldu da, baina argi geratu dadila: hemen bizi izandakoa ez da atzean geratuko!

Argazki gehiago hemen

Advertisements

2015 – Batxi2koen agurra – 1997ko belaunaldia

20150613_003409

Ostiralean esan genion agur 1997ko belaunaldiari.

Goiz hasi zen eguna… 07:45ean, autobusean zen artaldea Hautaprobetako azken azterketak egiteko xedean: ingelesa eta euskarako azterketa ziren ikasturte zail honetako azken aldapa. Aurreko egunetako larritasunak pasa eta gero, lasai igo ziren autobusera eta ikasle ohi zaharragoak egindako bromek ez zuten bat ere urduri jartzea lortu. Hauek izan dira aurtengo azterketak!

Yaotrakosamariposa!

Arratsaldeko 18:00etan geratu ziren neskak ekitaldia prestatzeko. Ordu horretan agertu zirenak ez ziruditen goizeko neskatxa berak: takoi garaiak, ilaje distiratsua, mutur gorriak… Zer zen hura! Hala ere, Villaeugeniako aretora sartzean, koloredun bolaz betetako pistzina erakargarria egin zitzaien eta umekeriak gustuko izan zituzten… baina haurtzaroko aretoa oraingoa baino handiagoa zela iruditu zitzaien… Naroak ekarritako bideotan areto bera zela konprobatu zuten, baina euren tamainak ez, ordea! Gustura lehertu ziren farrez, Moyua 3 zenbakia ikasten ikustean edo borobilean zerraldo etzaten zirenean, edo… Morenoren plista-plasta bideoek ere algara franko eragin zuten… Eta bertsoa! Bertsoak bere lana eman zuen; doinua aukeratu, ideia ere bai… eta hitzak ezin kortsé horretara moldatu. Azkenean, hori ere lortu zuten. Aurkezpena egokitu eta… plazara! mutilak ikustera!

Hantxe zegoen Botaik taldea –Dead Kennedys Ordizian?-, eta plaza bete guraso eta adiskide aurrean. Burrunbazaleren ondoren jo zuten eta saioa atzeratu egin zitzaigun, baina pilak kargatuta etorri ginen denok Villaeugeniara!

2015-Batxi2ko agurra-ekitaldia (2) 2015-Batxi2ko agurra-ekitaldia 2015-Batxi2ko agurra-ekitaldia (1)

Hasi zen saioa, Maddik erritmoa markatuta:

  • Naroak bideoa jarri zuen, saltoka, berak zekien uneetan geraraziz… Arrakasta itzela izan zen erregresio hura!
  • Iñigok ez zuela irakurri nahi, baina neskek ez zioten eskakeatzen utzi. Testu ederra zen berak Jakintzazurako idatzi zuena eta denek entzutea nahi zuten! Baliente-baliente atera zen gure Iñigo jendaurrean eta agurtzen ari ziren ikasleen bizipenak laburbildu zituen:

“Jakintza Ikastolari dagokion gure bizitzako etapa kontsumitzear dago jada. Batzuk lehenago hasi ziren beste batzuk baino, ondoren Errumaniatik edo Ekuadorretik zetozen ikasleak iritsi eta, lagun zirela, utzi gintuzten. Batzuei arrastoa galdu diegu, eta beste batzuk, aldiz, gure artean jarraitzen dute. Udai, Ainhoa, Ana, Xabi… ez dira gure azkeneko ikasturteetan egon, baina guztiok, gauden tokian gaudela, egunero-egunero ekiten diogu gure proiektuari, oraindik non amaituko den ez dakigun proiektuari.

2010. urtera itzuliko bagenu begirada, batzuk argiago, beste batzuk lanbro fin batez estalirik, baina denok oroituko dugu DBHko lehen urte amaitzean sentitu genuen pozak ekarri zuen iskanbila. Izan ere, ikasturte oso batez pilatuz joandako orri sorta guztiak gelaren atzealdean pilatu genituen eta, egindakoa ezkatutu nahirik, paperezko mendi batez bete genuen armairuaren atzealdea. Gelan sartu eta minutu gutxi batzuk soilik behar izan zituen Blanka Muxikak egindako estropizioaz jabetzeko, Beasaingo Idazlan Lehiaketako liburuak aurkitzeko xedean graziosoren batek armairuan gordeta zeudela gogorarazi baitzion.

Datozen hiru urteak gero eta azkarrago igaro ziren, hainbeste itxaron genuen ikasbidaia iritsi zen arte. Paris-Salou, Salou-Paris arteko lehian, argien hiriak irabazi zuen, eta bertan irakasleen fazeta dibertigarriena ezagutu ahal izan genuen. Angelen lehiakortasuna inoiz baino handiagoa  zelarik, Euro Disneyko txalupetatik blai eginda irten ziren asko, eta ia afaldu gabe geratu ginen hamar orduko itzulera bidaiari ekin baino lehen. Esan dezakegu, Orsay museoa salbu, hobetu ezinezko bidaia izan zela.

Lurdes irakaslearekin gaztelerako lehen saioetan ikasi genuen “El Bahul de los Recuerdos” abestian ongi esaten duen bezala, iraganeko edozein momentu beti iruditzen zaigu hobea. Baina agurraren unea iristeak ez du esan nahi igaro ditugun uneak idealizatu behar ditugunik, ezta gutxiagorik ere. Momentu guztiak ez dira onak izan, egun txarrak ere bizi izan ditugu, haserreak eta liskarrak presente egon dira egunerokotasunean. Dena den, oraindik nora iritsiko den ez dakigun bidaia honetan, gure oroitzapenek Ikastola ahaztu ezingo duten bezala, espero dugu beraiek ere gu ahaztu ez gaitzatela.”

  • Ez zabiltza oker, Iñigo! Egunerokotasunean, etapa asko ahazten badira ere, hortxe ditugu argazkiak gogorarazteko… Ez genituen denak bilduko, baina apunte bat, behintzat, badugu hemen: Jakintza ikastola: 1997-2015
  • Maddik ikasle guztiak aurrera ateratzeko agindua eman zuen. Denak firme jarri eta arratsaldean osatutako bertsoa kantatu ziguten. Nota gora, nota behera… agur bat baino gehiago, gero arte esan nahi zutela adierazi zuten!

Doinua: Xalbadorren heriotzean

Nahi ez genuen arren,

iritsi da eguna 

oroitzapenez beteko

urte askoren ondoren

agur esatekoa.

Elkarrekin gabiltza,

txikitatik lotuta,

liskarrak eduki arren,

negarrak pasa ondoren

onenak bihotzean, bihotzean.

Lagunak, irakasle

eta famili arteko

une polit bat nahi dugu,

guztion arten gozatu,

kidetasuna bermatu (BIS)

(barre ta algaraka, algaraka…)

  • Irakasleok ere gure puxtarria jarri genuen eta, nola ez!, azterketa! zein da zein bat osatu genien. Ikasleak ondo ikasita zihoazela konprobatu genuen berriro!
  • Denbora aurrera, afaria atzeratzen ari zitzaigun eta enkuentroari amaiera eman genion. Maddiren emozioak malkoak atera zizkien bati baino gehiagori. Oraingoan, neskak gurasoekin batera alde egin zuten eta mutilak utzi zituzten aulkiak jasotzen. Hauek koltxonetatan umekeriak egin eta lana di-da batean aurreratu zuten. Eta afaltzera!
  • Amaia Martinezen laguntza estimagarria izan genuen, gaztelua itxi eta alarmak dar-darrean jartzeko beldurrak uxatzen lagundu ziguna!
  • Afarian Elenak Ainhoaren oparia ekarri zigun, aparteko bertsoa. Berriro malkoak…

Doinua: Mendian Gora Haritza

Zenbakien eta hitzen

misterioak argitzen

aritu gara hiru egunez

ederki sufritzen. 

Zenbat data! Zenbat izen!

Ta zenbat liburu gizen!

Baina bukatu da eta hasi

gaitezen bizitzen (Bi aldiz)

Aro baten bukaera

beste baten hasiera

da eta egun hau ospa dezagun

guztiok batera. 

Bakoitzak bere aldera

egin behar du aurrera, 

baina gerora berriro ere

elkartuko gera (bi aldiz)

Gozo-gozo bukatu genuen hura. Eskerrak Ainhoa, eskerrak Amaia Martinez, eskerrak HHko irakaslei bere txokoa utzi zigutelako -ondo utziko al genuen!-, eskerrak Anabitarte eta Eiderri, eskerrak guraso, ikasle eta denoi, hurrengo eguneko tokata, Jakintzako jaia, boda, Pariserako bidaia eta abar alboratu eta gurekin egon zinetelako. Ez dut Iñigoren hitzak hobetzea lortuko…

…Dena den, oraindik nora iritsiko den ez dakigun bidaia honetan, gure oroitzapenek Ikastola ahaztu ezingo duten bezala, espero dugu beraiek ere gu ahaztu ez gaitzatela.

20150612_223844 20150612_223852  20150612_223926 20150612_223934 20150612_223943 20150613_003404